Info

Wiedza

Kultura Hip-Hop narodziła się w latach 70tych. Kolebką jest Południowy Bronx, dzielnica Nowego Jorku.
Zanim to niemalże rewolucyjne zjawisko ukonstytuowało się oficjalną nazwą, ludzie spontanicznie rozwijali poszczególne formy wyjątkowej ekspresji twórczej – muzyka (Dje iMC’s), graffiti i taniec (oryginalnie Breaking).
Esencją hip-hopu jest dobra zabawa (peace, love , unity and having fun) z jednej strony oraz podnosząca poziom konfrontacja (battle) z drugiej.
Od samego początku hip-hop był zjawiskiem społecznym – dla przytłoczonych realiami ubogiego Bronxu dzieciaków stał się jedyną barwną alternatywą.

Na imprezach organizowanych przez legendarnego dja Kool Herca spotykali się młodzi i starzy, tudzież członkowie zwalczających się gangów, dzięki czemu niszczycielska przemoc fizyczna zastąpiona została ekspresyjną konfrontacją twórczą (bitwy na taniec, na graffiti,na mikrofony itd.).

Hip-hop niemal zawsze stał w opozycji do szarości i schematów Z zabawy słowem rymowanym służącym rozgrzewaniu imprezy (MC – Master of Ceremony) zrobiono suwerenną dyscyplinę sztuki i stały element popkultury (Rap), z urządzeń służących do odtwarzania muzyki uczyniono nowy niekonwencjonalny instrument (adaptery i sztuka djingu, z czasem turntablizm) lakiery w sprayu stały się nowym narzędziem sztuki miejskiej, a rdzenny taniec hip-hopowy– Breaking postawił świat na głowie (dosłownie i w przenośni:)

Z czasem w tej zabawie odkryto drugie dno i niezwykła, olbrzymią siłę przekazu – w tekstach MC’s obok stricte imprezowych „Clap Your Hands Everybody”(Kurtis Blow – „The Breaks”) zaczęły pojawiać się bardziej społeczne „Don’t push me cause I’m clouse to the Edge” (Grandmaster Flash and The Furious Five – „The Message”)
Kiedy ostatecznie aktywiści jak Africa Bambaataa i Zulu Nation dostrzegli ogromny potencjał i wartosć nośną tej młodej kultury, oficjalnie ujęli wszystko w jedną całość i określenie – HIP-HOP.
Dzisiaj tak naprawdę trudno już zamknąć HIP-HOP w sztywnych ramach, jasno określonych elementach i odseparowanych sektorach. Mamy przecież sztukę Beatboxu, mamy producentów muzyki hip-hopowej, mamy też działaczy, animatorów i organizatorów.
Pojęcie Taniec hip-hopowy, początkowy zarezerwowane wyłącznie dla Breakin’u, poprzez lata ewolucji i rozmaitych fuzji jest dziś bogatą paletą różnych stylów.

Przodkiem i korzeniem muzyki hip-hopowej jest funk i soul.
O ikonie tego gatunku – James Brown – mówi się – ojciec chrzestny street-dance – był on też jedną z pierwszych inspiracji dla street-dancerów, jeszcze długo przed Michaelem Jacksonem, którego styl tańca de facto ukształtował się na funkowych podstawach.
Historia tej kultury wciąż się pisze, jej formy ulegają stałej modyfikacji.
Od czasów Sugarhill Gang i Run DMC, poprzez NOTORIOUSA B.I.G, TUPACA, N.W.A, Gangstarr, J-Dilly, potem Eminema, po Kendricka Lamara, albo Trap i Mumble Rap – czy jest to progres, czy degradacja, a może zataczająca koło historia – jest to proces dynamiczny.
Pierwszą ekspansją Hip-Hopu była podróż na Zachodnbie Wybrzeże USA.
A skoro mowa o nim, jest to przykład ewolucji i ekspansji hip-hopu. Ta lokalna Jeden z najwybitniejszych raperów, wspomniany wyżej Tupac Shakur, mimo iż urodził się w Nowym Jorku, zapisał się w historii jako reprezentant Zachodniego Wybrzeża. Właśnie tam, na WestCoast muzyka hip-hopowa adoptuje się tworząc specyficzny mix gangsterskiej tożsamości i megaimprezowego brzmienia – G-Funk, z takimi reprezentantami jak Dr DRE, Warren G, Nate Dogg, Snoop Dogg, Dj Quick, Tha Dogg Pound, Luniz. Oczywiście nie jest to dogmat, bo z Kalifornii pochodzi też mnóstwo artystów brzmiących inaczej niż charakterystyczny Westside spod znaku bijącego w latach 90′ szczyty list przebojów Death Row – przykładem mogą być Jurassic Five, Dilated Peoples, Cali Agents,Souls of Mischief, The Pharcyde.
Zachodnia strona zaoferowała coś równie wyjątkowego w dziedzinie tańca. Kalifornia to kolebka tanecznych stylów funkowych. Stąd pochodzi Popping (taniec z użyciem mocnego rytmicznego spięcia mięśni – Pop, połączonego z czasem z innymi stylami, tj Boogaloo, Waving, Robot itp) i Locking (energiczny taniec oparty na zatrzymywanych w rytm muzyki pozycjach – Lock) – style, które dla rdzennie hip-hopowego Breakingu stały się jak Kuzyn.
Kolejne lata to nowe miejsca i nowe style.
Lata 80′ w wyniku popularyzacji tanecznej muzyki klubowej powstaje House w Chicago, jego rozkwit następuje w Nowym Jorku
W latach 90’tych w Los Angeles z kolei rodzi się KRUMP – bardzo ekspresyjna i charakterystyczna forma ruchu, dla niektórych nawet modlitwy.
I wciąż powstają i rozwijają się względnie nowe odsamy i style STREET-DANCE, tj Turfing (Oakland CA), Chicago Footwork, i również z tego miasta Jookin, Jittin z Detroit etc.
Każde większe miasto USA, a nawet dzielnice miast, mają swój oryginalny ruch, styl i smak.
W końcu kultura ta dotarła na każdy kontynent. Jest dziś wszędzie – bezpośrednio lub w kolaboracji z innymi dziedzinami.
Dziś każdy kraj, może nawet miasto mają/powinny mieć swój udział, swój wkład. Ważne jest szukanie swojej indywidualnej ekspresji, drogi, stylu, smaku.
Jednak konieczną dla dalszego rozwoju tej formy sztuki jest znajomość jej historii i fundamentów.